تو اي تنها ترين سردار فتح قلب ويرانم

تو اي شهزاده ي خوشبخت کاخ حسرت جانم

تو اي زيباترين پروانه ي بي تاب شمع قلب سوزانم

به دنبال تو مي گردم

که شايد چشمهايم را به چشمانت بدوزم

تا نگاه خواهش دل را عيان سازم

که شايد دستهايم را به دامانت بياويزم

و عشق خويش را با يک صداي لرزش ماتم بيان سازم

به دنبال تو مي گردم

که قدري از حصار اين جهان بيرون رويم و ساغري از باذه ي آتش به کام يکدگر ريزيم

که قدري از فراز عشق بالاتر رويم و درد را غم زار دل سازيم

که قدري محو در چشمان هم باشيم...

چه نزديكى، وقتى فرسنگها از تو فاصله گرفته ام و در ميدانچه قديمى ذهن با ميوه هاى كال خيال حرف مى زنم. اتاقم پر از باران مى شود وقتى به تو فکر می کنم. ياسمن ها درخشنده تر از پيش در حاشيه باغچه نشسته اند و به آواز ماهى هاى حوض گوش مى دهند. دانه هاى برف كى به جاى قلبمان جامه هايمان را سپيد خواهد كرد؟ پلك هاى مرطوب مرا باور كن! اين باران نيست كه مى بارد، صداى خسته من است كه از چشم هايم بيرون مى ريزد. بيا از دالانهاى تاريك بيهودگى عبور كنيم و به چمنزاران روشن برسيم. گذشته هاى خاموش تنهائی خود را دور بريز و خانه را پر از بوى زنبق كن. بيا قلب هايمان را در اقيانوس بشوييم تا هيچ گاه طعم نمك را فراموش نكنيم. از آواز قناريها برايت انگشتر و گردنبندى مى سازم.....

تو مثل خوابی واسه من
مثل سرابی رو تنم
برای هر سوال من
تنها جوابی واسه من
نمیشه بی تو بمونم
بی تو بودن مرگ منه
خودمو اینجور شناختم
با توست . که بودن . بودنه
اگه بارون نباره
اگه بارون نباره
من میبارم
اگه خوابت ببره
ن بیدارم