خدایا بنده ای درد آشنا یم

       بسر افتاده ای بی دست وپایم

          ز غمها سینه ام دریاست، دریا

                گواهم ،گریه های های هایم

               بدرگاه تومینالم به زاری

                      مرا بگذار با این ناله هایم

                           مرا در آتش عشقت بسوزان

                       مکن زین شعله سر کش رهایم

 از این آتش دلم را پر شرر کن

      بسوزان سوز دل را بیشتر کن

          به آه در گلو بشکسته  سوگند

               به سوز سینه های خسته سوگند

                 به غم پرورده محنت نصیبی

                    که در خون جگر بشکسته سوگند

                       به اشک مادری که از داغ فرزند

                           فرو ریزد بر رخ پیوسته سوگند

                               به بیماری که در هنگامه مرگ

                                    بر آید نالهایش آهسته سوگند

                                      به آن برگشته ایام نگون بخت

                                         که راهش ،از همه سو  بسته سوگند

                                مرا در بی کسی پیوسته کس باش

                                 به وقت ناله ها فریاد رس باش

  به پایی که در راهی خزیده

    به بی دستی که دست از جان کشیده

        به محرومی که نالد در شب تار

            به غمها جان او بر لب رسیده

                به آن بیمار دار شب نخفته

                     که ریزد اشک محنت تا سپیده

                       به ناکامی که در شور جوانی

                             به خاک سرد گوری آرمیده

                              به آن طفل یتیم بی پناهی

                                    که لبخند محبت را ندیده

                                   بده دستی که دستی را بگیرم

                                  ز خجلت پیش محتاجان نمیرم

  قسم بر دستگاه کبریائی

        قسم بر شوکت عرش خدائی

          قسم بر بینوای سیر چشمی

            که دارد صد نوا در بینوائی

                 قسم بر گلرخ عاشق نوازی

                 که در او نیست رنگ بی وفایی

                    قسم بر مادری کز هجر فرزند

                       بود گریان به شبهای جدائی

                            قسم بر دختری کز راه پرهیز

                                 شکیبایی کند در پارسائی

                           دو رنگی را ز جان من جدا کن

                                  دلم را با محبت آشنا کن

مست آن جام اقاقی شد دلم                              
بی خود از چشمان ساقی شد دلم

دوستان  از لطف  و نظرات  شما متشکرم

هر چند خوانندگان من مثل بلاگ دوست عزیزم

زیاد نیستند ولی همین هم برام کافیه

میخواستم شعر زیر را  که از دفتر خاطرات برادر بزرگم

گرفتم (مربوط به سال 2536 که نمیدونم شمسی چه سالی میشه)

برای پست آخر این وبلاگ بزارم ولی الان اینو میزارم تا پایانی باشه

 برای  تصمیمم  خودم.

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی جز گریز برایم نمانده بود

این عشق آتشین پر از درد بی امید

در وادی گناه و جنون کشانده بود

رفتم که گم شوم ز یکی قطره اشک گرم

در دامن سبز رنگ زندگی

رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

فارق شوم ز کشمکش جنگ زندگی

این بار از همه شما  تمنا میکنم که نظر بدید

خصوصا اون دوستایی که لطف میکنند به من سر میزنند

ولی نظر نمیدند.

تو نظر یکی از خواننده های خوب و عزیز (که البته بنا به در خواست خودش پاک کردم)

اینطور فهمیدم که شعر هایی که من تو بلاگ میزارم ممکنه برای بعضی ها

اینطور تداعی کنه که منظور من از این اشعار دلسوزی و ........... برای من هست

واسه همین تصمیم گرفتم که دیگه شعر ها رو اینجا نزارم.

بلکه برم تو یه محل جدید و .......

ولی از اونجا که نظر شما عزیزان برام مهم هست

خواهش میکنم قبل از رفتن نظر خودتونو به من بگید.

ممنون از بابت لطفتون

کویری سهمگین و گنگ وخاموش

کویری ، در دهان مرگ خفته

ز یاد مردم عالم فراموش

         ------------

نه بانگی بود از وی ، در درائی

نه نوری در دلش ، از آفتابی

نه روزش رد پای رهگذاری

نه شامش خط سیمین شهابی

         -----------

اگر ابری به بامش سایه افکند

نبود ابر بهاری ، ابر غم بود

اگر بانگی طنینی داشت در وی

طنین مرگ و آوای عدم بود

         -------------------

دل من آن کویر مرگ خیز است

 دلی در خواب غفلت آرمیده

دلی افسرده از نامردمی ها

دلی از آشنائی ها رمیده

   ------------------

خداوندا دلم در خواب مرگ است

شب او را امید اختری نیست

دلم ، کانون آتش بود و اینک

از آن آتش بجز خاکستری نیست

    -----------------

بزرگا ، زندگی بخشا ، کریما

مرا در دل هراس از مرگ تن نیست

من از دلمردگی ها بیمناکم

که بی دل زنده ماندن کار من نیست

      ----------------------

ز دشت مرده سنبل بر نخیزد

امید شاعری ، در مردگان نیست

به جانم برفروز آتش ، که دانم

هنر در پنجه افسردگان نیست

موی سپید و بخت سیاهم نگاه کن

سوز مرا،به شعله های آهم ،نگاه کن

شاهم ولی به ملک بلا، با سپاه غم

ملکم ببین و موج سپاهم نگاه کن

گفتی بمن که: شام تو چون بگذرد بهجر؟

شام مرا ،به روز سیاهم نگاه کن

بر شعر من، ز حالم اگر پی نمیبری

بر گریه های گاه به گاهم نگاه کن

تا صد سخن به نیم نگه بازگویمت

ناز آفرین من ، به نگاهم نگاه کن

دوباره چشم خدا رو رو خودم بسته میبینم

تا دلم آروم بگیره سر به کوچه ها میزارم

رو به آدما میخندم تو سیاهی ها میگیریم

تو یه جاده برفی پی انتها میگردم 

 توی این رویای آبی هنوزم اسیر دردم

آخه دنیا تو چشام رنگشو باخته 

آخه یک جنس غریبه آسمون منو ساخته

برده رنگ انتظار و بارون چشمای خستم  

انگار آهنگی نداره بی تو این قلب شکستم

عشق من جنس هوس  نیست؛ رنگ خاطرات تلخه

قصه های پر غباری که روشون چشمامو بستم

        ---------------------------------------

از سپیده تا  سپیده آسمون ابری و تاره

 مثل بغض سینه من شوق باریدن نداره

بو بارون میده حرفات  اشک چشمام بیقراره

عشق من سوز زمستون  عشق تو شور بهاره

دوباره دقیقه ها رو کند و آهسته میبینم  

  دوباره چشم خدا رو رو خودم بسته میبینم

تا دلم آروم بگیره سر به کوچه ها میزارم

رو به آدما میخندم شب و تا فردا میبارم

حالا یه چند تا مطلب میزارم . سعی میکنم حداقل هفته ایی دو سه تا مطلب

واسه دوستان بزارم(البته اگه به کارتون بیاد)

خب اگه یه وقت دید که آیکونهای روی desktp  خراب شده  این کار رو بکنید:

در فهرست اصلی ویندوز فایل shelliconcache  را حذف و کامپیوتر رو مجدد راه اندازی کنید.

البته توجه داشته باشید که این فایل پنهان بوده و برای مشاهده ان باید گزینه  show hidden files  را فعال کنید.

من که با دريا تلاطم کرده ام                    راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟

من نمي گويم که خاموشم مکن             من نمي گويم فراموشم مکن

من نمي گويم که با من يار باش             من نمي گويم مرا غم خوار باش

من نمي گويم،دگر گفتن بس است          گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

آه! در شهر شما ياري نبود                      قصه هايم را خريداري نبود!!!

هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه!              فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!

هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه!             هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!

هيچ کس اشکي براي ما نريخت            هر که با ما بود از ما مي گريخت

چند روزي هست حالم ديدني ست         حال من از اين و آن پرسيدني ست

 گاه بر روي زمين زل مي زنم               گاه بر حافظ تفأل مي زنم

خواجه شیراز  فالم را گرفت                   يک غزل آمد که حالم را گرفت:

" ما زياران چشم ياري داشتيم           خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم"

خوش آنروزی ز خاطر ها روم ؛ افسانه ای کمتر

بگو برق بلا خیزی بسوزد خرمن عمرم

بگرد شمع هستی پروانه ای کمتر

تو ای تیر قضا صیدی ز من بهتر کجا جوئی

بکنج این قفس مرغ نچیده دانه ای کمتر

چه خواهد شد نباشد گر چو من مرغ سخنگوئی

نوائی کم،غمی کم ،ناله مستانه ای کمتر

ز جمع خود برانیدم که همدردی نمیبینم

میان آشنایان جهان بیگانه ای کمتر

تو ای سقف کبود آسمان بر سر خرابم شو

پرستوئی نهان در تیر کوب خانه ای کمتر

چه حاصل زینهمه شور و نوای عاشقی ای دل

نداری تاب مستی جان من پیمانه ای کمتر

چو مستی بخش گفتاری ندارم دم فرو بستم

سبو بشکسته ای در گوشه میخانه ای کمتر

امشب بغض شکوه هایم ترکیده است ومی خواهم شرح سکوت را بنگارم. التهاب روزهای انتظارم را... خاموشی شب های بی قراری ام را و آوای غمناک مرغ عشقم را. پس با تمام وجودت ناله هایم را بشنو و به خاطر بسپار. لحظه های پریشانیم را با یاد کبوتر هایی که شعر پرواز سر می دهند نجوایی نیلی می بخشم. با خاطره روزهای رویش گلهای وصل،  خزانم را نوید بهاری دیگر می دهم... شوق وصال  دیگر گونه هایش سرخ نیست دیگر گیسوانش سیاهی را فراموش کرده اند. گفتی : مرا  وقتی به سویت میبری که آسمان صاف باشد تا محبتم را بر تو ببارانم وقتی می آی که غروب دریا ساکت ساکت باشد تا عشق طوفانیم را هدیه ی قدومت سازم." هنوز هم آسمان آبی و غروب دریا غرق در سکون.  گفتی عشق از تبار بارانست و کبوتران عاشق هم خیس از بارانند. گفته بودی وقتی می آیم که سرود بهار را نرگسان مست وقتی که پرستو ها افسانه ی کوچ را روایت می کنند و وقتی که یاسهای سپید حدیث طراوت را بر برگهایش بنویسند.به من گفته بودی وقتی مرا بسوی خود خواهی خواند

که بی کرانگی دریا غرق در سکون باشد . وقتی که درس زندگی را از باد آموخته باشیم و محبت را از لبخند... صداقت را از گل سرخ و راز را از گل شب بو. به احساس وصالمان سوگند همه را آموختم اما تو را در لحظه های ساکت انتظارم گم کرده ام.  زمستانی بود برای زاییدن بهار... رویام سپید نبود اما ظلمتی بود برای سپیدی سحر. گفته بودی گل نرگس را بپرستیم که نوید بخش بهار است... بهار را مقدس بداریم که سمبل وصال است وصال را دوست بداریم که مظهر پاکی است و پاکی را عزیز بشماریم که آرمان کبوتر است . پس تو ای مفهوم نیکویی آسمان تو ای معنای زندگی و رنگین کمان آرزو ای خدا بخواه مرا

پس از آنهمه ثانیه ها دقیقه ها روزها و سالهای انتظار و سکوت بازگردانم . ببر تا بر روی خواب خاک ...بر روی آب ...بر روی پر پرندگان و بر روی رواق موج بنوبسیم بنویسیم که زندگی همرنگ کوچه باغ های آیینه است.

بنویسیم که بوسه همرنگ آه است ...محبت همزاد پرواز است و فراق همان انفجار پی در پی حباب است.

بنویسیم که نوازش از تبار گونه های خیس است و حدیث وصال آزاد ی  حصار سینه هاست.

هنوز هم کنار دروازه های شهر بی قراری هایم

منتظر پرواز به سوی تو  هستم.

...