آن شب دل من شکسته تر شد          دیگر همه چیز رنگ درد است

دیگر همه جا سکوت دلگیر                 دست و دل من اسیر زنجیر

                   ای روح پر از ترانه من خاموش ترین بهانه راگیر

 دیگر نروم به سوی مستی                     حظی نبرم ز می پرستی

 ای آن که نداری خبر از من                     سرچشمه ی هر غمم تو هستی

دیگر به بهار خنده ام نیست                     باران صفا دهنده ام نیست

ای آن که دلم اسیر عشقت                     بر بام دلت؛ پرنده ام نیست؟

شعرم همگی سرود درد است                گفتم که بهار بی تو سرداست

گفتم که بهار بی تو دیگر                          پاییز تر از خزان زرد است

در اين بيغوله، رد پايي از ياران نمي‌يابي
چراغ شيخ شد خاموش و اين افسانه روشن شد
كه در شهر ددان؛ ميراثي از انسان نمي‌يابي

در دو روز عمر كوته؛ سخت جاني كرده ام
با همه نامهربانان، مهرباني كرده ام
همدلي هم آشياني؛ هم زباني كرده ا م

بعد از اين بر چرخ بازيگر ؛اميدم نيست نيست
آن سرانجامي كه بخشايد ؛نويدم نيست نيست
هديه از ايام ؛جز موي سپيدم نيست نيست

من نه هرگز؛ شكوه‌اي از روزگاران كرده‌ام
نه شكايت ؛از دورنگي‌هاي ياران كرده‌ام
گرچه شكوه بر زبانم؛ مي‌فشارد استخوانم

من كه با اين برگريزان ،روز و شب سركرده‌ام
صد گل اميــــد را ،در سينه پرپر كرده‌ام
دست تقدير اين زمانم ،كرده همرنگ خزانم

پشت سر ،پلها شكسته پيش رو ،نقش سرابي
هوشيار افتاده مستي، در خرابات خــــرابي

مهرباني كيميا شد؛ مردمي ديريـست مرده
سرفرازي را چه داند، سر به زيري سرسپرده

مي‌روم ،دل‌مردگي‌ها را ز سر بيــــرون كنم
گر فلك با مــــن نسازد ،چرخ را وارون كنم
بر كلام ناهمــاهنگ جدايـــــي خط كشم
در سرود آفرينش، نغمــــه‌اي موزون كنم

در دو روز عمر خود بسيار هرمان ديده‌ام
بس ملامتها كز اين نامردمان بشنيده‌ام

سر دهد در گوش جانم، موي همرنگ شبانم
من كه عمر رفته بر خاكستر غم چيده‌ام
زين سبب گردي ز خاكستر به خود پاشيده‌ام
گــــر بمانم يا نمانم بند‌ه پيـــــر زمانم
گــــر بمانم يا نمانم بند‌ه پيـــــر زمانم

 از شيشه نبودم كه با سنگ بميرم

تقصير كسي نيست كه اينگونه غريبم

 شايد خدا خواست كه اینگونه  بميرم