پر كن پياله را!

كاين آب آتشين

ديري است ره به حال خرابم نمي برد !

اين جامها كه در پي هم مي شود تهي

درياي آتش است كه ريزم به كام خويش

گرداب مي ربايد و آبم نمي برد!

من با سمند سركش و جادويي شراب

تا بيكران عالم پندار رفته ام .

تا دشت پر ستاره انديشه هاي گرم

تا مرز نا شناخته مرگ و زندگي

تا كوچه باغ خاطره هاي گريز پا

تا شهر يادها

ديگر شراب هم

جز تا كنار بستر خوابم نمي برد!

هان اي عقاب عشق !

از اوج قله هاي مه آلود دور دست

پرواز كن به دشت غم انگيز عمر من

آنجا ببر مرا كه شرابم نمي برد !

آن بي ستاره ام كه عقابم نمي برد!

در راه زندگي

با اين همه تلاش و تمنا و تشنگي

با اين كه ناله مي كشم از دل كه :آب .....آب......!

ديگر فريب هم به سرابم نمي برد !