تبليغاتX
راه اندیشه
آموزشی اجتماعی
خدایا بنده ای درد آشنا یم

       بسر افتاده ای بی دست وپایم

 

          ز غمها سینه ام دریاست، دریا

                گواهم ،گریه های های هایم

 

               بدرگاه تومینالم به زاری

                      مرا بگذار با این ناله هایم

 

                           مرا در آتش عشقت بسوزان

                       مکن زین شعله سر کش رهایم

 

 از این آتش دلم را پر شرر کن

      بسوزان سوز دل را بیشتر کن

 

          به آه در گلو بشکسته  سوگند

               به سوز سینه های خسته سوگند

 

                 به غم پرورده محنت نصیبی

                    که در خون جگر بشکسته سوگند

 

                       به اشک مادری که از داغ فرزند

                           فرو ریزد بر رخ پیوسته سوگند

 

                               به بیماری که در هنگامه مرگ

                                    بر آید نالهایش آهسته سوگند

  

                                      به آن برگشته ایام نگون بخت

                                         که راهش ،از همه سو  بسته سوگند

 

                                مرا در بی کسی پیوسته کس باش

                                 به وقت ناله ها فریاد رس باش

 

  به پایی که در راهی خزیده

    به بی دستی که دست از جان کشیده

 

        به محرومی که نالد در شب تار

            به غمها جان او بر لب رسیده

 

                به آن بیمار دار شب نخفته

                     که ریزد اشک محنت تا سپیده

 

                       به ناکامی که در شور جوانی

                             به خاک سرد گوری آرمیده

           

                              به آن طفل یتیم بی پناهی

                                    که لبخند محبت را ندیده

 

                                   بده دستی که دستی را بگیرم

                                  ز خجلت پیش محتاجان نمیرم

 

  قسم بر دستگاه کبریائی

        قسم بر شوکت عرش خدائی

 

          قسم بر بینوای سیر چشمی

            که دارد صد نوا در بینوائی

 

                 قسم بر گلرخ عاشق نوازی

                 که در او نیست رنگ بی وفایی

 

                    قسم بر مادری کز هجر فرزند

                       بود گریان به شبهای جدائی

 

                            قسم بر دختری کز راه پرهیز

                                 شکیبایی کند در پارسائی

 

                           دو رنگی را ز جان من جدا کن

                                  دلم را با محبت آشنا کن

+ نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم بهمن 1385ساعت 9:26  توسط محمد .ا  |